بانک زلال های فارسی دادا بیلوردی

از چشم بد به دور  ( زلال عروضی بدون قافیه )

 

یکساله شد زلال

تا دامنه ی ماه قد کشید

خود را به شهر دائمی آبها  رساند

گل می کند حضور عطش ، دغدغه ی باغ انتظار

در قلبهای پاک سر کوچه های نور

امروز خدا شاد می شود

از چشم بد به دور

 

 

 

 

 

 

 

چـرا  دو چشم  ِ اسیـر  ِ مـــرا  نمی نوشــی؟!

( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )

 

 

هنوز منتظرم

و در خیالت عـمر می سپرم

هنوز مهر تو را من به جان خــریـدارم

کجائی ای که از تو بیخبرم؟!

شکسته پشت درم

 

اگر تو باز آیی

و مجـلس  ِ زلال آرایـــــــــــی

همیشه بستـر  ِ نرم  ِ دلـم  بـرای تـو بــاد

چه باشد ای که خسته از مایی!

دمی بیاسایی!

 

زمانت افسردَست؟!

دقیقه های زخمی ات مُردَست؟!

چـرا  دو چشم  ِ اسیـر  ِ مـــرا  نمی نوشــی؟!

کسـی خطا برایـت آوردَست؟!

خیالت آزردَست؟!

 

نگو که بی ادبم

نیازمند توست روز و شبم

کلید کوی سحر را ز دست سایـه بگیــــــر!

بتاب کز غروب در عجبم

رسیده جان به لبم

 

 

 

 

 

 

مشغول توأم دربست!  ( زلال  عروضی  بدون قافیه )

 

زیــر  ِ قلم  ِ ابروت

من چشم  ِ تو را ترانه خواهم کرد

زلفت به کمر، به شور  ِ عــاشقانه خـواهم بست

آغوش  ِ تو باز خانـه خواهم کرد

جانم به لبی بستان!

 

دلبانگ  ِ مرا بشنو!

در حنجره ی چکـامــه، رازآلــود

در خـلوت  ِ استعــــاره، عکسهـــای لبخندت

بــر آینـــــه ی زلال مـــی دوزم

تا شعله بر افروزم

 

آماده ی تصویــــرم

برخیـــــز کِشم  ز شعلـه، آغـوشی.

بگـذار جهـان بسوزد از غــروب  ِ دلـسردی

من داغ به کوه  ِ سینه خواهم بست

مشغول توأم دربست

 

 

 

 

توهّم  (زلال پیوسته قافیه دار )

 

داغتر باید دید

عشق را جور دگر باید دید

عشق یعنی روح و جسم و ذهن در یک آینه

روزها نیـز قمـر بایـد دیـد

بیشتر باید دید

 

آبشاری گشتیـم

موج در چشمه ی جاری گشتیم

ریز ریزک، نرم خواهد شد قلوب  ِ سنگ ها

بی خیال  از آه و زاری گشتیـم

نو بهاری گشتیم

 

داغتــــــــــر بـایـد گفت

خبـــــر ِ باغ  ِ «توهّــم» که شکفت

و گمانـــی کــــه همه دیــد  ز اوّل حــق بــــود!...

چون«یقین»، پوسته ی تن را سُفت

اصل  ِ «انگار» آشفت

 

عقل را باید خورد

هوش را بر شکم   ِ عـشق سپرد

آبـــروی هـــرچـه در ســرّ عیان شد بـُردنـد

بــاری، ایـن دفعـه  نبــایـد آزرد

«جهل»،غم را آورد

 

 

 

 

عاشقترین مرد زمین کیست؟!  ( زلال عروضی بی قافیه )

 

عاشقترین مرد زمین کیست؟!

یک آسمان، صحبت، به رنگ  ِ  آه  دارم

یک داستان، با طعم  ِ  فــرداهای  بی  امــروز ...آری!

یـک  شب پـُر از پــروازهــــای آفتــابــی

یک  ُمشت،  نور ِ غرق در آب

 

عاشقترین مرد زمین کیست؟!

می خواهم از یک راز شیرین باز گویم

می خواهم از تحلیل  رفتن در جمال  ِ عـشق پُرسم

آشفتـه بـازار است و فانـوسم  مه آلود

یخ بسته چشم  ِ بود و نابود

 

عاشقترین مرد زمین کیست؟!

می خواهم از سیگار  ِ صبرش درد نوشم

در بی نهایت ، همچو معتـادان ،  بلای زرد  گیـرم

می خـواهم  اصلاًَ در تـوهّـم، دود بـاشـم

از کاه و گِل، مطرود باشم

 

 

 

 

تو آسمان شکنی!  (زلال عروضی یوسته قافیه دار )

 

صدا نکن تو مرا

به خویش آشنا نکن تو مـــرا

همیشه پای نگاهت، امیـد  گنـد  زَدَست

ز راه دل جدا نکن تو مـــرا

وفا نکن تو مرا

 

تو آسمان شکنی

به خوان روزگارنان شکنی

وفای تو ستم است و صدایت حیله گری!

میان موج، بادبان شکنی

وَ نردبان شکنی

 

 

 

 

آسمان می فهمد  ( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )

 

مرگ  بـر نـامـردی

مرگ  بـر عـامـل هــر دلسـردی

مـرگ بــــر ضدّ امیـــــد و حسـد و نـادانــی

خاک بر صورت خشک و زَردی

اُف برین همدردی

 

آسمان غمگین است

صفحه ی قلب زمین چرکین است

مـن خـدا را کمــــی از خـلق جــدا می بیـنـم

عـــشق در آدمیــان گــر این است

عمر زهرآگین است

 

چشمها میمیرند

گوش ها جان بسر و درگیرند

روزَنی لیـک دریـن حاشیه هــا می خندد

زودها گرچـه به ظاهـر دیرند

تابع تقدیــــرند

 

آسمـان می فهـمـد

دیگر اینبـار جهـان مـی فهمد

تـا تـوانی عـشق بنما  وَز حسادت ... آری

دست بردار ، زمان می فهمد

روح و جان می فهمد

 

 

 

 

من من نیستم  ( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )

 

دل رفت و دلبر نیز هم

جانم بُرید آن چشم و خنجر نیز هم

کی دانـد احـوال  ِ مــرا از درد  ِ عـاشق  بیـخبـر؟!

گشته دوان دنبال  ِ او سـر نیز هم

احساس و باور نیـز هم

 

دیگـر مــرا از مـن مپـرس!

زان آتش  ِ پـروانـه در خـرمن مپـرس!

عالـــم اگـــر اینست پس بشنو کــه مـن مـن نیـستــم

یعنی که راز  ِ روح را از تن مپـرس!

وز خون دل خوردن مپرس!

 

 

 

 

سوّم نوشت:«خون»

( زلال عروضی پیوسته قافیه دار )

 

مـردی نماز کـرد

بعـد از نمـاز، دست بـاز کـرد

گفتـا:«بـده خـدای من، آنچـه صلاح توست!»

خالق، نظر به طرح   ِ راز کرد

پـرونده  ساز کـرد

 

اوّل نوشت:«نور»

تایید لحظه هائی از حضور

یعنی: تمام شد سخن  ِ بنده، حـرف نیست

بایـد مقـامی آورنـد جــــور

در یک جهان دور

 

دوّم نوشت: «آب»

صیقـل به روح، زیر  ِ آفتاب

یعنی:هر آنچه داخل جسم است رفتنی ست

گاهی به نرمی و گهی شتاب

گاهی در اضطراب

 

سوّم نوشت:«خون»

طرحی شبیه  ِ نقشه ی جنون

رازی که در کلاس  ِ تمنـّای معنـوی ست

یعنی: عـلامتی ز دل بـرون

با حکم «راجعون»

 

آنگه فرشتگان

مست شکـوه محضر انسان

در آسمان  ِ حیــرتش  اصل  ِ نمـــاز  را

کردند ادا از دل و از جان

در عالم عرفان

 

آری،چنین شدست

رجعت بـــه مـاورا یقین شدَست

اینجا  پُـلی  بُــوَد بـــه  تجلـیّ گــه  ِ  شـهـود

آنکس که عاشق  ِ زمین شدست

دردآفرین شدست

 

بایـد بـه نـــــور رفت

در موقعش ز خاک دور رفت

یعنی:بــه دام  ِ نفس مبادا اسیـــــــــر گشت

باید که غرق درحضور رفت

سرحال و جور رفت

 

 

 

 

در استقبال از اولین کتاب شعر زلال « چشمه زلال »

به دست توانای جناب خجسته

( زلال عروضی قافیه دار )

 

زلال گوی عصر خسته مباد

نوایش از بهـار  ِ عاشقان، گسستـه مبـاد

وقـار  ِ اهـل  ِ عشق را همیشه  درجهـان نگهدارنـد

نهال  ِ بوستان  ِ معرفت بـه کـوی جـاودانــه ها  شکستـه مبـاد

ورق ورق کتاب « چشمه زلال » نوش جان بکنیم

دری به روی قدسیان  ِ مهـر بسته مباد

غمی به جانب خجسته مباد

 

 

 

 

 

داغی از پگاه عاشورا  (زلال پیوسته قافیه دار )

 

گلی اضطراب دارد

و نوازشی به لب  ِ رُباب دارد

ع

/ 0 نظر / 20 بازدید